— Ahmet amca, dedim, bardak çatlamış, değiştireyim mi?
Şöyle bir yüzüme baktı, gülümsedi:
— Yahu evlat, dedi, çatladı diye çayın tadı mı kaçtı? Azıcık sızdırır belki ama sıcaklığını hâlâ tutuyor ya, sen ona bak.
O an durup düşündüm. Biz ne ara Ahmet amcanın o çatlak bardakta bulduğu huzuru kaybettik?
Şimdilerde hepimizin zihninde gizli bir kural var: "Ya hep ya hiç!"
Bir işe gireriz, ilk gün her şey mükemmel gitmezse "Bu iş bana göre değil" deyip havlu atarız. Bir ilişkiye başlarız, karşımızdaki insan ufacık bir hata yapsa "Demek ki beni hiç sevmemiş" diye kestirip atarız. Diyete başlarız, pazartesi günü kazara bir dilim baklava yesek "Aman, diyet zaten bozuldu" diyerek kalan yarım tepsiyi de mideye indiririz.
Hayatı bir sınav kâğıdı gibi görmeye başladık. Ya 100 alacağız ya da sıfır! Ortası yok; elliye, altmışa razı olan kalmadı.
Kusursuzluk Hapishanesi
Aslında bu "ya hep ya hiç"çilik, kendimize kurduğumuz en konforlu tuzak. Niye biliyor musunuz? Çünkü bir şeyi "hiç" yapmak, onun için çabalamaktan çok daha kolay. "Ben bu sporu her gün yapamayacaksam hiç yapmam" dediğinizde, aslında o tembellik koltuğuna oturmak için kendinize çok havalı bir bahane bulmuş oluyorsunuz. Kusursuz bir "hep" peşinde koşarken elimizdeki o güzelim "birazcık"ları çöpe atıyoruz.
Ama unuttuğumuz bir şey var: Bu dünya, doğası gereği yarım yamalaktır.
Hiç kusursuz bir ağaç gördünüz mü? Hepsinin bir dalı eğridir, bir yaprağı sararmıştır. Ama bahar geldiğinde hiçbiri "Ben mükemmel bir ağaç olamadım" diye çiçek açmaktan vazgeçmez. Gökyüzü her gün masmavi değildir; bazen gri olur, bazen bulutlu. Ama o gri bulutlar olmasa toprak yağmura nasıl kavuşur?
Çatlak Bardaktan Çay İçebilmek
Uzun lafın kısası sevgili okur; hayat siyahla beyazın savaşı değil, o iki rengin karışımından doğan muazzam bir gri alandır. İnsan olmak da zaten o gri alanda hakkıyla yürüyebilmektir. Tamamen sütten çıkmış ak kaşık değiliz ama kapkara bir zift de değiliz. Her gün biraz iyi, biraz eksik, biraz kırık ama hep bir şekilde "insan"ız.
Bugün zihnindeki o acımasız hâkimi biraz tatile gönder. Kendine, hayatına, eşine ya da işine o keskin gözlüklerle bakmayı bırak.
Mükemmel değil diye hayatı fırlatıp atmak yerine, Ahmet amca gibi o çatlak bardağın sıcaklığına odaklanmayı dene. İnan bana, çayın tadı o zaman çıkıyor.
